Sinds oktober is mijn eigen praktijk officieel geopend en destijds heb ik een laatste blog beloofd. Het is inmiddels februari dus die laatste blog heeft een tijdje op zich laten wachten. Dat had zo zijn redenen.. Ik was de afgelopen periode namelijk niet alleen druk met mijn eigen praktijk, maar ook met een aantal andere onverwachte ontwikkelingen in mijn leven en je raadt het wellicht al.. Daarover meer in deze blog. Wie mij al langere tijd volgt weet dat de doctoren me ooit het label PCOS hebben toebedeeld. Ondanks dat PCOS een natuurlijke zwangerschap finaal in de weg zou staan werd ik toch volledig natuurlijk

Onze zoon Djay is inmiddels 8,5 maand jong. Sinds zijn komst heb ik er bewust voor gekozen nog maar 24u te werken, omdat ik meer dagen per week met hem wil doorbengen dan met mijn werk. Toch moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik een maand of twee geleden ineens het gevoel had zo weinig van betekenis te zijn. Het is lastig te verwoorden, maar het was alsof ik een stuk zingeving mistte in mijn leven en de nadruk daardoor lag op gewoonweg praktisch zorgen (wassen, koken, strijken, poetsen en de hele reutemeteut). Ik had dit heel voorzichtig uitgesproken en prompt kwam daar Corona om de

Nadat onze zoon Djay geboren werd was hij niet bij me weg te slaan. Ik kon geen vijf minuten uit zijn gezichtsveld verdwijnen zonder dat hij begon te huilen. Hij leek een soort verlatingsangst te hebben en zich enorm eenzaam te voelen. Hij was alleen rustig als hij mij kon zien, horen, ruiken en het liefst voelen. Heel logisch vond ik dit de eerste weken en maand na de geboorte, aangezien hij 9 maanden lang in mijn buik had gezeten. Maar 10 weken na de geboorte was nog steeds weinig verbetering zichtbaar. Als Djay huilde kwam het steeds regelmatiger voor dat ik met hem mee

Ok, wie kent hem niet? “Hoe is de bevalling gegaan?” Ik denk de meest gestelde vraag tijdens kraamvisites. Als ik op deze vraag antwoord dat mijn bevalling heel fijn was, krijg ik verontwaardigde blikken als reactie, omdat mijn antwoord ongewoon lijkt te zijn. Door mijn bevallingsverhaal te delen via deze blog hoop ik een kleine stap te zetten in het doorbreken van het vooroordeel dat een bevalling iets heel pijnlijks is. Je leest hieronder eerst hoe ik me heb voorbereid op de bevalling en daarna hoe de bevalling daadwerkelijk verlopen is. De voorbereiding Tegenwoordig wordt het heel normaal gevonden dat je een geboorteplan opstelt waarin

In mijn vorige blog vertelde ik over de wonderbaarlijke manier waarop ik zwanger werd. Inmiddels ben ik 25 weken zwanger en begint mijn buikje zijn vorm aan te nemen en aardig te groeien. Maar over de verandering van mijn lijf ga ik het in deze blog niet hebben. Wat ik wel wil delen is de bijzondere mentale groei die ik heb doorgemaakt de afgelopen periode, te beginnen met iets wat iedere vrouw die zwanger geweest is of is waarschijnlijk wel herkent. Je voelt je enorm sterk, omdat jouw lichaam in staat is een prachtige zoon of dochter te “produceren”, maar tegelijkertijd heel kwetsbaar vanwege de

Voor deze blog maak ik een flashback naar april 2018.. 10 dagen voor vertrek naar Griekenland zei dat stemmetje in mijn hoofd dat ik eens goed mijn vakantie moest checken.. Zo gezegd, zo gedaan en wat bleek? Ik had het Casa Cook hotel in Rhodos geboekt, maar de eindbestemming van de geboekte vliegtickets was niet Rhodos, maar Kos.. Oeps! Na wat telefoontjes naar Griekenland had ik het geluk dat ik mijn “non refundable” hotelkamer in Rhodos toch kosteloos kon omboeken naar een later tijdstip in hetzelfde jaar. Casa Cook heeft ook een hotel in Kos en zij hadden nog kamers vrij. De oplossing? In april

Herken je dit? Je stelt in gedachten een vraag en je partner beantwoordt hem vrijwel direct zonder dat je je vraag hardop hebt hoeven stellen. Het kan gaan over het aanreiken van een handdoek terwijl je onder de douche staat of over het antwoord dat je zocht over een belangrijke te nemen beslissing.   Of een soortgelijke.. Je denkt aan iemand die je lang niet gezien of gesproken hebt en ineens belt diegene of loop je hem of haar bij toeval tegen het lijf. Het gebeurt mij regelmatig en twee weken geleden ontstond op deze manier iets heel bijzonders en waardevols. Zoals je in deze

Vanaf onze hotelkamer in Rhodos hadden we een geweldig uitzicht over een rotsachtige berg. De eerste keer dat we naar deze berg keken zagen we niet veel meer dan een berg met dorre beplanting, een paar naaldbomen en rotsen. Toen we met meer aandacht naar de berg keken zagen we dingen die op het eerste oog niet zichtbaar waren; berggeiten in alle kleuren en maten, grotten, maar ook wandelaars. Die wandelaars inspireerden ons om een bergwandeling te gaan maken, waarvoor we de volgende twee opties hadden: Onder leiding van een ervaren gids Just the two of us   We hadden het beide nog nooit gedaan,

Diegene die deze blog heeft gelezen weet dat mijn leven een aantal onverwachte wendingen nam begin dit jaar. Ik was dan ook blij toen ik eind april samen met mijn tante richting Kos vloog voor een week totale rust en ontspanning. Grote veranderingen brengen bij mij altijd een bepaalde hectiek met zich mee. In Kos ervaarde ik opluchting toen ik me realiseerde dat ik me weer in een rustig vaarwater bevond. Ok, voor wat het waard was, want liggend op mijn strandbed las ik op mijn iPad een mail met daarin een aantal vacatures die volgens LinkedIn misschien interessant zouden zijn voor me. Met stip bovenaan stond