Zoals benoemd in mijn vorige blog ging ik nadenken over mijn leven toen ik 10 dagen alleen in het ziekenhuis lag in Bali. Wat me vooral beangstigde op dat moment was het extreme contrast in mijn leven. Toen ik één van de hoogtepunten in mijn leven aan het beleven was, namelijk mijn reis van 5 weken door Azië, belandde ik nog geen moment later in het dieptepunt van mijn leven en hing mijn leven aan een zijden draadje.
Ik besloot dan ook (lekker cliché) te willen gaan leven van dag tot dag en geen dingen meer te doen waar ik geen zin in had en te stoppen met alles vooruit plannen. Dat resulteerde ook in het besluit te stoppen met voetballen; iets wat ik al sinds mijn 7e deed.
Eenmaal ontslagen uit het ziekenhuis pakte ik de taxi van het ziekenhuis naar de luchthaven en na 24u reizen kwam ik oudejaarsdag aan op Schiphol. Daar stond een taxi klaar die mij naar huis bracht. Die avond lag ik voor 12u in bed terwijl iedereen om mij heen feest vierde. En eigenlijk best gek. Niet in Bali, waar ik 10 dagen alleen was geweest, maar toen pas, eenmaal thuis, werd ik overvallen door een extreem gevoel van eenzaamheid, dat mij verdrietig en diep ongelukkig maakte.
Thuis, tijdens mijn verzuim, huilde ik in de hoop dat het gevoel vanzelf over zou gaan. Maar een aantal weken later en eenmaal terug aan het werk werd ik nog geregeld overvallen door dat vreselijke gevoel, wat zich ook tijdens mijn werk onverwachts uitte in emo-momenten. Ik ontkwam er niet aan de hulp die mij werd geboden door collega’s (maar stiekem het liefst wilde afslaan) te accepteren.
Eerst voerde ik gesprekken met de verzuimcoach van de arbodienst en niet veel later werd ik doorverwezen naar een coach, Liesbeth (www.stevensmees.nl). Het feit dat ik een coach nodig had riep nogal wat weerstand op bij me, maar bij de eerste kennismaking wist ik dat dit was wat ik nodig had.
Liesbeth liet mij inzien dat mijn BDE een traumatische ervaring was die ik moest verwerken. Maar zij liet mij ook inzien dat mijn verdere verleden van grote invloed was op het verdriet waar ik op dat moment doorheen ging. Mijn lichaam was als het ware verzadigd met allerlei blokkades die veroorzaakt waren door verschillende emoties die ik had verzameld sinds mijn kindertijd.
Liesbeth hielp me om in contact te komen met deze oude gevoelens en emoties en hielp mij bij de verwerking hiervan. Bij de verwerking maakten we gebruik van “healing”; oftewel de ziel, gedachten, lichaam en emoties in balans brengen. Healing kan op allerlei manieren. De healing die Liesbeth en ik toepasten wil ik betitelen tot “team-healing”. Zonder vooraf een aanpak te bespreken of taken te verdelen gingen we als een team te werk met als enige randvoorwaarde “vertrouwen”. De woorden van Liesbeth brachten mijn handen in beweging en voordat ik het wist waren mijn eigen handen, gestuurd door de woorden van Liesbeth, mijn emotionele blokkades aan het opruimen.
De eerste keer team-healing riep veel weerstand bij me op. Die weerstand werd vooral veroorzaakt door het onverklaarbare en ontastbare aan deze manier van genezen, maar ook door het ongeloof over de invloed die gebeurtenissen uit het verleden kunnen hebben op het leven tientallen jaren later.
Nu ik deze blog schrijf is deze weerstand volledig weg en ben ik blij dat ik tot deze ontdekkingen ben mogen komen met de liefdevolle hulp van Liesbeth 🙂 Voorheen had ik vaak de neiging iemand die verdrietig was te troosten met de woorden “je hoeft niet verdrietig te zijn” met het gevolg dat verdriet teniet werd gedaan. Ik realiseer me nu hoe belangrijk het is dat je je eigen verdriet en dat van een ander ziet en durft te omarmen.
Hoe ga jij om met verdriet, heb jij wel eens een coach bij de hand genomen om samen op zoek te gaan naar je emotionele blokkades en wat is jouw ervaring met healing?