In deze blog neem ik je mee naar mijn Bijna Dood Ervaring (BDE): het Wit Licht moment.
Na mijn intake in het BIMC ziekenhuis in Kuta (Bali) werd ik aan het infuus gelegd vanwege uitdroging. Er werd ingeschat dat ik die avond of de dag erna weer ontslagen zou worden uit het ziekenhuis en verder kon reizen.
Maar ik had hevige pijn in mijn onderbuik die alsmaar erger werd. Tegen de avond kwam daarom een arts langs die vermoedde dat mijn “appendix” (blinde darm) de oorzaak was van mijn buikpijn. Er zou de volgende dag een scan of echo gemaakt moeten worden om dit te kunnen bevestigen.
Een nacht van enorme buikpijn brak aan en toen de ochtendverpleging langs kwam informeerde ik naar de echo of scan. Ik kreeg te horen dat deze pas ‘smiddags zou zijn, waarop ik smekend vroeg dit te vervroegen. De echo werd inderdaad vervroegd en daar lag ik dan op tafel bij de echoscopist. Hij bleef vrij kalm, maar terug op mijn kamer voelde ik paniek bij iedereen om mij heen. De echo had namelijk aangetoond dat het inderdaad mijn blinde darm was en ik moest met spoed geopereerd worden.
Niet veel later lag ik klaar om naar de operatiekamer te gaan, maar er gebeurde niks. Ik kreeg te horen dat ze in afwachting waren op toestemming van mijn verzekering. Ik belde mijn verzekering en kreeg de behandelaar van mijn dossier aan de lijn. Ik kreeg te horen dat mijn situatie besproken zou worden tijdens het artsenoverleg. Ik heb uitgelegd dat mijn darm al gesprongen was en dat een direct akkoord van haar voor mij het verschil tussen leven en dood zou maken.
Het akkoord werd gegeven en niet veel later werd ik op de operatietafel gelegd en onder narcose gebracht, waarna bij mij het licht uit ging.
Maar heel even ging dit licht ook weer aan. En wat voor een licht! Het is eigenlijk in geen woorden te omschrijven, maar ik ga het toch proberen. Ik bevond me in een koepel van super helder wit licht waar een magische en serene rust de boventoon voerde. Er stond een groepje mensen, opgesteld in U-vorm, klaar om mij te ontvangen. De verleiding was groot om mij bij hun aan te sluiten, maar tegelijkertijd was ik ineens heel erg vastberaden dat ik daar nog niet moest zijn en trok ik mijzelf terug.
15,5u later kwam ik bij van de operatie op de Intensive Care en schrok ik van alle slangen die ik om mij heen zag en voelde. Vrijwel direct stond de opererend arts naast mijn bed. Zijn opluchting was van zijn gezicht af te lezen toen hij vertelde dat ze geen half uur langer hadden moeten wachten met opereren en dat de operatie 3u had geduurd vanwege allerlei complicaties.
Het herstel van de operatie verliep dan ook langzaam en dankzij een longontsteking bracht ik uiteindelijk 10 dagen door in het ziekenhuis, voordat ik naar huis kon vliegen. Ik was al die tijd alleen en dat geeft stof tot nadenken over het leven. Al snel wist ik dat deze gebeurtenis een belangrijke levensles voor mij was. 1,5 jaar later en terugkijkend op mijn BDE besef ik dat mij dit meerdere inzichten heeft opgeleverd waar ik heel dankbaar voor ben.
- Ik weet nu dat er leven na de dood is.
- Ik weet nu dat ik van mijzelf mag houden.
- Ik weet nu dat alles en iedereen met elkaar verbonden is.
- Ik weet nu dat ik hulp kan en mag vragen aan anderen.
- Ik weet nu dat ik niet alles in het leven hoef te plannen en de controle los kan laten en alleen het vertrouwen hoef te hebben dat alles goed is.
- Ik weet nu dat ik niet perfect hoef te zijn.
- Ik weet nu dat in het Wit Licht engelen en zielen zijn die mij helpen en boodschappen voor mij hebben.
- Ik weet nu dat ik naar mijn gevoel kan luisteren en niet onzeker hoef te zijn.
Maar daartegenover staat dat ik ook weet dat mijn verleden mijn grootste valkuil is en dat ik nog veel zal gaan leren en ontwikkelen. Want hoe laat je als controlfreak de controle los? Hoe accepteer je fouten van jezelf als je altijd de lat hoog legt en een perfectionist bent? Hoe vraag je om hulp en leer je beseffen dat je niet alles zelf hoeft te doen? Hoe ga je van denken naar voelen? Hoe leer je vertrouwen op jezelf als je eigenlijk onzeker bent? En hoe ga je houden van jezelf?
Daarover later meer.
Ik ben nu vooral nieuwsgierig of het lezen van mijn verhaal een gevoel van herkenning oproept 🙂