Recent was ik aanwezig op een bijeenkomst van Narcotics Anonymous (NA), een niet commerciële gemeenschap van mannen en vrouwen voor wie drugs een ernstig probleem waren geworden. Ik had vooraf geen idee wat ik ervan moest verwachten, maar wat ben ik dankbaar dat ik hier aanwezig mocht zijn!
Ondanks dat ik zelf geen drugsverslaving heb gehad riepen de verhalen van de aanwezigen veel herkenning op. Verhalen die mij deden beseffen dat een verslaving vaak een middel is om een leegte in jezelf op te vullen of om de pijn van (traumatische) ervaringen uit het verleden te verdoven en niet te hoeven voelen.
Die leegte en pijn kan veroorzaakt zijn door allerlei zaken waarop iemand zelf geen invloed heeft, zoals bijvoorbeeld seksueel misbruik, het verlies van een dierbare of verbaal en fysiek geweld. Oorzaken die, zoals gezegd, een gebrek aan eigenliefde tot gevolg hebben. Een gebrek aan eigenliefde dat vaak weer leidt tot eenzaamheid en allerlei negatieve overtuigingen over jezelf, zoals ‘ik ben het niet waard en niet goed genoeg’. Overtuigingen die maken dat mensen met een verslaving vaak vervallen in een ‘slachtofferrol’.
Niet alleen de oorzaken van het ontstaan van verslavingen werden mij duidelijk, maar ook de oorzaken van zogenaamde ‘zucht-of terugval momenten’. Alledaagse strubbelingen van het leven die spanning, stress of een gevoel van onmacht met zich mee brengen; allemaal onplezierige gevoelens.
Ineens begon ik mij dan ook te realiseren dat ikzelf eigenlijk ook een soort verslaving had ontwikkeld in mijn leven.
Noem het maar een vluchtverslaving; weg van huis zijn en maar vooral heel hard rennen om niet stil te hoeven staan bij mijzelf en mijn gevoel. Zoals je hebt kunnen lezen in deze blog deed ook ik dit om mijn gebrek aan eigenliefde op te vullen, maar kwam ik pas tot dit inzicht na mijn wit licht moment tijdens mijn ziekenhuisopname in Bali.
En ook ik ervaar terugval momenten.. Recent nog, ik denk een week of drie geleden.. Een overvolle agenda en maar rennen van afspraak naar afspraak.. Geen rustmomenten voor mijzelf en chaos in mijn hoofd, waardoor ik vooral bezig was in het verleden en de toekomst en vergat aanwezig te zijn in het nu.
Deze blog schrijvende vraag ik mij dan ook af of niet iedereen zo zijn eigen verslaving heeft? Het hoeft niet direct een drugs-, alcohol-, gok- of seksverslaving te zijn, maar is een extremiteit aan werken, sporten of eten niet ook gewoon een middel om je ware gevoel te verdoven of de kop in te drukken?